(Wikipedia) Palencia sitúase no val do río Carrión preto da súa desembocadura no Pisuerga. O primeiro atravesa a cidade de norte a sur, e ábrese en tres brazos ao entrar na cidade, formando a illa do Sotillo e outra pequena illa, ambas as ocupadas por un parque chamado Sotillo dos Cóengos, así chamado por servir antigamente de zona de paseo para os cóengos da veciña catedral.
O Carrión volve unir, é o lugar no que se atopa a Ponte Maior (do século XVI) para abrirse de novo en dous brazos, formando outra illa (illa Dúas Augas), ocupada na súa zona norte por un parque e na sur por diversas instalacións deportivas e un campo de golf. O río forma pequenas fervenzas e é fonte para un géiser artificial que adorna a canle á altura do Puente Mayor. Ao abandonar a cidade, o río volve unir as súas augas.
Barrios céntricos
O centro histórico da cidade palentina se subdivide nas zonas:
Centro-catedral: é unha das zonas máis belas e transitadas da cidade de Palencia e posúe un amplo patrimonio de monumentos tanto civís como relixiosos. Comprende a catedral coñecida como «A Bela Descoñecida», a rúa Maior; principal rúa comercial da cidade, o Museo Arqueolóxico, a igrexa de San Miguel e as pontes emblemáticas. É o barrio máis antigo da cidade e data da época visigoda.
Centro-A Puebla: nun dos barrios máis amplos e vivos da capital. Nel atópase a praza Maior, o concello ou casa do concello de Palencia, a igrexa de Santo Francisco, a Deputación de Palencia, a igrexa de San Lázaro, o Teatro Principal entre outros monumentos situados na rúa Don Sancho de Castela que recibe ese nome polo palacio de don Sancho que estivo onde hoxe se atopa o edificio Banco Español de Crédito, as armas de don Sancho de Castela aparecen no templo de San Lázaro. Os seus edificios, rúas e monumentos pertencen a distintas épocas. O distrito posúe a esencia neoclásica e o art nouveau e decó polos seus monumentos. Ademais é a zona que conta cunha maior oferta de lecer nocturno (bares, discotecas…).
Centro-Salón de Isabel II: barrio romántico polos seus parques da Huerta de Guadián na que se sitúa a igrexa de San Xoán Bautista e do Salón de Isabel II así como o IES Jorge Manrique no que se atopa o museo de Jerónimo Arroyo, a praza España e a praza Pío XII. É o extremo sur do centro. Alén do paseo do Salón, as súas dúas arterias principais son as avenidas República Arxentina e Modesto Lafuente, orixinadas como ensanche burgués da cidade. Entre elas atópase o chamado barrio de María Cristina formado por casiñas unifamiliares de estética similar que constitúe unha especie de microcosmos ou oasis en pleno centro da cidade.
Centro-Santo Pablo: situado no fin da rúa Maior, este barrio posúe un frondoso parque (os jardinillos), o importante convento de Santo Pablo e un armazón de ruelas moi típico do século XX. É o fronteira norte do centro da cidade. Xunto ao parque dos Jardinillos áchase a estación de ferrocarril.