Rebule a vida no xardín, na horta, na camposa, no arboredo e, facendo un alto no bule bule cotián, apaño unha presada de retratos dalgúns deses nosos montaraces viciños: son a xente miúda, esa que vive ao seu, no seu inmenso mundo paralelo.
Un microcosmo que só percebemos cando, inopinadamente, paramos no ir e vir da nosa acelerada existencia e, daquela, abráianos coa súa variedade e beleza.
