Nun outro exercício de saudade, nunha outra reviravolta no tempo e no espazo, recuamos á viaxe onde percorrimos parte do Camiño de Santiago, aló no lonxano 1993. Só van aló uns trinta anos!
Vai unha pequena escolma de insta´ntáneas que preservan anacos desa memoria parcial coa que imos mantendo a coherencia do que somos.
Rexión en Portugal O Algarve, a rexión máis meridional de Portugal, é coñecido polas súas praias mediterráneas e os seus centros turísticos de golf. As aldeas pesqueiras encaladasnos cantís baixos, con vista ás caletasde area, transformáronse na década de 1960 e agora a súa costa central entre Lagos e Faro está bordeada de vilas, hoteis, bares e restaurantes. A costa do Atlántico no oeste da rexión e o escabrosointerior están menos desenvolvidos.
De novo un chimpo no tempo, a desempoeirar no arquivo da memoria, a mexer nas acordanças xá lonxanas. Desta volta en Estrasburgo (Strossburig en alsaciano, Strasbourg en francés), na Alsacia, capital da Rexión administrativa do Baixo Rin (o centralista Estado francés suprimíu toda referencia ás entidades históricas, renomeándoas e variando as división administrativas, co gallo de favorecer a idea do Estado-Nación ou “Nación única”. No breve reinado de Pepe Botella tiñan o mesmo proxecto para implementar na Península Ibérica).
Un clic, e a imaxe torna historia. A instantánea dunha viaxe, realizada hai tempo, é un arquivo da memoria, un retrotraérmonos a épocas pretéritas e espazos que xá non son coma foron. Mesmo muda nunha Viaxe no Tempo.
Hoxe a machina do tempo aponta á recuada data do 1989, nas coordenadas de Budapest, daquela capital da Československá republika (República Checoslovaca). País hoxe inexistente pois, non sen moita reviravolta, (mas con fondo senso democrático, que xá quixeramos na “pel de touro”), escindíuse en dous: a República Checa e a República Eslovaca.
Lembranzas, logo, dun tempo e dum país que son historia. Lembranza de vellos.
Desde que descubrín que a mellor forma de viaxar, a máis cómoda, a máis emocionante e a máis fotográfica era o tren, non deixei de facelo. Cada viaxe en tren paréceme chea de posibilidades, preguntas e novas fotografías. Encántame mirar ao meu redor e ver á xente que me rodea, e como cando comeza a viaxe, comezan a soñar, xa que ao mirar pola fiestra deixan voar a súa imaxinación, quizais triste ou quizais feliz, quizais con esperanza ou sen ela … Nunca o saberei, porque só eles son os donos dos seus soños.
[FGAL id=3782]
Uso de cookies
Utilizamos cookies propias e de terceiros, como Google Analytics, para optimizar a túa navegación e realizar tarefas de análise. Entendemos que estás conforme se continúas navegando nesta web. Política de cookies