Galerías de Carlos Silvar
Flipando por cores nun vó astral foto-lisérxico.
Miraxe inducido por un trastorno transitorio manexando os controis-curvas-photoshopeiros, que viróu nunha foto-experiencia aleatoria, esbardallante, psicodélica e imprevisible.
Va´ites! Pura fotografía decorativa, pinchacarneiro PSD, foto-brincadeira para gorentar o ollo sen mais reviravolta.
(Paisaxes de Cervantes, La Teyerona, Luzern, Río Lobos, Moscova, Oussio Luckacs, París, Ponzos, Doñana, Sandaig e Bastiagueiro).
Cando comecéi a traballar nas Cerámicas do Castro, o meu estudio ficaba empoleirado no cuarto andar, “Comunicación”, do edifício do LICSA (Laboratorio de Industria e Comunicación S.A.). Día tras día subía as escadas espirais e, dende o alto, albiscaba a planta de producción e mais o resto das instalacións.
A singular arquitectura sempre chamóu a miña atención, polo que teño feito moitas tomas, tanto dos espazos coma da paisaxe da contorna.
Vai unha pequena escolma (a mais salvable) daquelas vellas diapositivas dixitalizadas, que amosan a escada e algúns detalles do tellado do Museo Carlos Maside, construído acarón uns anos máis tarde.
Nun outro exercício de saudade, nunha outra reviravolta no tempo e no espazo, recuamos á viaxe onde percorrimos parte do Camiño de Santiago, aló no lonxano 1993. Só van aló uns trinta anos!
Vai unha pequena escolma de insta´ntáneas que preservan anacos desa memoria parcial coa que imos mantendo a coherencia do que somos.
Rebule a vida no xardín, na horta, na camposa, no arboredo e, facendo un alto no bule bule cotián, apaño unha presada de retratos dalgúns deses nosos montaraces viciños: son a xente miúda, esa que vive ao seu, no seu inmenso mundo paralelo.
Un microcosmo que só percebemos cando, inopinadamente, paramos no ir e vir da nosa acelerada existencia e, daquela, abráianos coa súa variedade e beleza.
