Manolo Graña, autor en Ollo de Vidro

O muralismo mexicano

O MURALISMO MEXICANO

O muralismo muralismo mexicano, que naceu tras a Revolución Mexicana para educar e crear identidade nacional, é un pilar fundamental da cultura en Cidade de México. A cidade é un museo aberto cheo de obras monumentais.O

Os principais autores son:

Diego Rivera: Coñecido polas súas narrativas históricas detalladas e figuras rotundas. Os seus murais adoitan abordar a historia social de México.

David Alfaro Siqueiros: Muralista máis experimental e político, que usaba perspectivas dramáticas e novas técnicas.

José Clemente Orozco: Caracterizouse polas escenas de intensa crítica social e emotividade, cun estilo máis expresionista.

Outros artistas destacados foron Rufino Tamayo (coa súa atención á cor e a forma), Juan O’Gorman e Jorge González Camarena.

Murais na universidade de CD México

Murais na universidade de CD México

Os murais na Cidade Universitaria (UNAM) de Cidade de México son un conxunto monumental que forma parte do Patrimonio da Humanidade da UNESCO. No campus central hai uns 110 murais de diferentes estilos, sendo os máis emblemáticos os de tres grandes mestres do muralismo mexicano: David Alfaro Siqueiros, Juan O’Gorman e Diego Rivera.

Aquí tes os murais máis icónicos:

Murais na Biblioteca Central
Artista: Juan O’Gorman.
Título: “Representación histórica de la cultura”.
Características: Cuberto con mosaico de pedra natural de todo México. Ten uns 4.000 m², sendo un dos máis grandes do mundo.
Significado: Cada cara conta unha etapa da historia: norte (pasado prehispánico), sur (época colonial), leste (México contemporáneo) e oeste (a Universidade).

Conxunto na Torre de Rectoría

Artista: David Alfaro Siqueiros.
Títulos: “El pueblo a la Universidad…” (sur), “Las fechas en la historia de México” (norte) e “Nuevo símbolo universitario” (leste).
Significado: Simbolizan a relación entre a universidade, o pobo e a historia de México.

Mural no Estadio Olímpico

Artista: Diego Rivera.
Título: “La Universidad, la familia y el deporte en México”.
Características: Traballo en alto relevo con pedras de cor, aínda que está inacabado.
Significado: Exalta o deporte, a familia e a paz, coa fusión das raíces española e indíxena.
Outros murais destacados
“El retorno de Quetzalcóatl” de José Chávez Morado.
“La superación del hombre por medio de la cultura” de Francisco Eppens Helguera.
“La conquista de la energía” de José Chávez Morado.

Cableado Aéreo Urbano en CD México

A CD México ten un problema histórico con cableado aéreo de telecomunicacións e electricidade (maraña de cables nos postes).

Estímase que hai entre 19.000 e 24 toneladas de cables aéreos en desuso (entre o 65% e o 80% do total).
Riscos: Este cableado obsoleto é un risco de seguridade (caída de postes, incendios) e contaminación visual.
Accións: En 2025 aprobouse unha nova lei federal que obriga ás empresas de telecomunicacións a soterrar gradualmente a súa infraestrutura. O proceso xa está en marcha pero será paulatino.

ESQUÍOS EN CD MÉXICO

Os esquios son habitantes habituais e moi visibles nos parques e zonas verdes da cidade de México . Os lugares máis habituais para velas son:

. Bosque de Chapultepec: É o principal. Istes esquíos (xeralmente da especie Ardilla gris de Deppe) son tan abundantes e habituadas á xente que se achegan sen medo. É común velas correndo polos camiños, subindo ás árbores ou buscando comida.O

utros parques: Tamén se poden atopar en áreas como o Bosque de Tlalpan, o Parque México (Condesa) ou o Parque Hundido, sempre que haxa árbores maduras que lles ofrezcan refuxio e alimento.E

A especie máis común é o Esquío gris de Deppe (Sciurus deppei), de pelame grisáceo a pardo e ventre máis claro.

Comportamento: Están totalmente adaptadas á vida urbana. Son diúrnas, activas e curiosas.

A Pisa no Courel

Festa da Pisa da castaña en Froxan, Courel

Secar, pisar e abandoxar: as tres fases do proceso que recrea esta festa. O significado da palabra non se relaciona cos pés, senón con malleira ou azoute e refírese ao método tradicional de preparación das castañas para a conservación e o consumo, que se aplicaba na Serra do Courel

As castañas sécanse previamente nun sequeiro co fume dunha fogueira durante non menos de tres semanas. Unha vez feito isto, para pelalas métenas nun saco que se golpea, pisa, entre dúas persoas repetidamente contra un tronco ou calquera outra superficie sólida.

Para completar o proceso, o contido da bolsa, con castañas e as tonas, aínda debe pasarse polo bandoxo, unha bandexa grande que se usa para separar a froita das cascas.

Cando se manexan ben, as castañas quedan no bandoxo e a súa pel seca acaba no chan.